In de menigte die zich op het station van Utrecht haast van perron tot perron, wordt mijn blik getroffen door een bos rood haar, glinsterende ogen en een stralende lach. Ze heeft er zin in, zegt ze bij de begroeting. Dat verbaasd me niets, want ik ken haar niet anders. Altijd enthousiast! Andrea werkt nog niet zo heel lang bij Firmament, bijna twee jaar misschien. Ze vormt samen met Ellen, Fons en Yolanda het vaste YodTum team. Daarnaast verzorgt ze een aantal coachings en is ze betrokken bij een training voor de SNS dat zich richt op de tweede fase van de loopbaan. Haar eerste opdracht voor Firmament was een teamsessie rond het nieuwe zorgloket bij de gemeente Den Haag. Toen al viel ze op door het engagement en betrokkenheid waarmee ze de opdracht tegemoet trad. Andrea is een “ja-mens” . Geen mitsen, maren en andere bezwaren, altijd “ja, leuk”  en we zien wel hoe we het er om heen organiseren.

Daarom is het komisch dat ze vandaag in aanvang van ons gesprek terugkijkt op een timemanagement cursus, die ze gisteren gaf aan een groep consultants in de duurzame energie sector. Ze vertelt dat de cursus haar ook weer heeft gestimuleerd een David Allen lijstje (van het populaire boek Getting things Done) te maken. Met dit voornemen stapte ze vanmorgen vanuit Wageningen, waar Andrea domicilie heeft, in de trein. Zoals dat gaat, is het lijstje er niet van gekomen, want ze kwam een bekende tegen, enzovoort.  Toch maar even naar de crux van David Allen gevraagd. Ze legt uit: “ Je hersenen maken geen onderscheid tussen het opruimen van de garage of het kopen van een bedrijf. 24 Uur lang komt de melding binnen; je zou toch eigenlijk moeten... Je innerlijke rust bewaren in een zelf gecreëerde complexe wereld, daar gaat het om. Veel time management gaat over het herwinnen van controle, maar dat is heel wat anders dan innerlijke rust.

Het is maar goed dat ik in de trein wel gelegenheid had voor een lijstje. Andrea en ik kunnen al snel met elkaar in associaties, dromen en zijwegen belanden, zo leert de ervaring. Dus ik bereidde een aantal vragen voor. Ik wil van haar weten waarom ze graag voor Firmament werkt. Ze kan zich voor 200% vinden in het motto van Firmament, antwoordt ze. “De meest succesvolle en inspirerende mensen zijn gewoon zichzelf”. Dit motto typeert tevens haar eigen zoektocht. Verder merkt ze op dat het design van de ontwikkeltrajecten, die ze via Firmament onder ogen krijgt, altijd klopt. Er spreekt een evenwichtige schoonheid uit, waarin ze veel vertrouwen heeft. Als ze voor derden werkt, maakt ze wel eens mee dat ze iets zelf  moet “fixen” gedurende traject om het te realiseren. Dat is bij Firmament nooit het geval, vult ze aan. De match klopt en het stelt mij in staat om te bezinnen op wie ik ben en waar ik mijn toegevoegde waarde kan leveren. Bovendien ontmoet ik bij Firmament collega’s op klankbordcafé’s en bij het in-eten van projecten, die allemaal iets geks hebben. Iets anders dan anderen. Heerlijk om gebruik te kunnen maken van al die supertalenten.

We komen te spreken over de Spiral (Spiral Dynamics). Eén van haar vele inspiratiebronnen. De gele ontwikkelingsfase hebben Andrea en ik gemeen. Ze vertelt dat ze graag rood en oranje zou willen onderzoeken. Ik moet grinniken, want tijdens het lopen van de halve marathon is ze dat oranje behoorlijk tegengekomen. Ze vertelde mij, toen ze net terug was uit Chicgaco, dat ze er achter was gekomen dat ze er helemaal niet tegen kan als mensen haar links en rechts passeren en hoe ze geworsteld heeft met het fysieke onvermogen iedereen voor te blijven en met de stem in haar die zei dat ze zich helemaal niet gepasseerd mag voelen, maar zich ondertussen toch…grrr.

Wat heeft je doen besluiten te trainen voor de halve marathon? Ik ben geen hardloper. Nooit geweest. De laatste vijf jaar heb ik mijzelf gedwongen te sporten in de sportschool (en dat met plezier te doen), want een sporter was ik vroeger wel. Het kwam er in de loop der jaren gewoon niet van. Mijn verlangen was ‘mooi en vitaal oud worden’. Ze citeert een goeroe, waarvan ze de naam even kwijt is “I want to die Young as late as possible”. Daarna stuurde ik mijn verlangen volgens de Abraham traditie (Asked and it is given) het universum in, in het vertrouwen dat de geïnspireerde actie als vanzelf zal volgen. Een paar dagen later belt een vriendin met de uitnodiging de halve marathon te lopen in Chicago. Ik zei onmiddellijk ja, en heb van elke minuut trainen genoten. Zonder enige moeite hield ik mij aan het schema.

Hoe is het nu met je? Volledig lichamelijk ingestort. Ik ben al twee weken verkouden, terwijl ik in geen jaren verkouden was. Ze gaat over in een staccato van kernwoorden; zaaien, oogsten, dankbaar zijn, herfst, winter. Komt door dit gevoel je oorspronkelijke wens ter discussie te staan, met andere woorden heb je het goede gewenst? Absoluut, reageert ze resoluut. Ik zie het als een vuurproef. Zodra je je innerlijke verlangen hebt geformuleerd, of gevisualiseerd zo je wilt, zullen de gebeurtenissen die je aangeboden krijgt door het leven zelf de oprechtheid van je wens uitdagen. Patronen zullen zich hoe dan ook uit gaan spelen. Ze geeft een voorbeeld naar aanleiding van mijn vage en troebele blik. Jaren geleden besloot ik kilo’s af te vallen. In plaats daarvan kwam ik kilo’s aan. Tot dat ik er niet meer omheen kon en wel naar de sportschool moest. Snap je? Afvallen was niet de ware wens, vitaliteit wel.

Andrea is door Yolanda aangezocht als rubrieksbeheerder voor het thema Duurzaamheid op de website van BWST.nl Wat trekt je aan in duurzaamheid? Andrea begint met een opsomming van alles wat haar niet aantrekt in duurzaamheid. De dame houdt van mooie auto’s en auto rijden. Ze vervloekt de dogma’s, die in de wereld van de duurzaamheid zo welig tieren. Het geittewollesokkerige vindt ze onprettig en het eeuwige gepraat bijzonder ineffectief. En toch als het er op aan komt, zijn mensen die zich bezig houden met duurzaamheid mooie mensen. Gedreven door waarden, maken ze mooie dingen. En mooie dingen zijn duurzaam. Als je je waarden als bron gebruikt voor het voortbrengen van dingen en het manifesteren van jezelf kan het niet anders dan dat het iets moois oplevert. Dus iedereen kan iets moois voortbrengen. Enneagram type vier, denk ik hard op. Ja, zegt ze, alles moet bijzonder zijn en net even wat anders.

Wat nu Andrea, hoe verder? Ik ben wel een beetje klaar met al die concepten over faseringen van groepsprocessen en dat onderlinge geping pong. Norming, vorming, storming…feedback…….het begint me te vervelen. Wat vind je er zelf van? En wie weet waar al die ellende en de struggel  goed voor is…Pffff. De verhalen van mensen, die zijn pas inspirerend. De ongezoute meningen, die er helemaal mogen zijn van ieder op zich en dat dan bij elkaar brengen. Echt luisteren. De verhalen van iedereen in een grote smeltkroes veroorzaken meer dan de traditionele abstracte aanpakken een boeiend, bindend,  inspirerend en co-creerend groepsproces.

Tot slot, ik kan het niet laten. De kredietcrisis…Wat? Gebakken lucht, zegt de vrouw die zichzelf menig keer uit de modder omhoog heeft getrokken. Het verhaal van de Wall street jongen, dat zou ik wel willen horen en als ik dan een uitgemergelde Bush op televisie zie, dan wil ik weten hoe het echt met hem is. De kredietcrisis op zich, al die paniek, doe ik niet aan mee. Als iedereen nu maar de innerlijke rust zou bewaren…

Terwijl ik thuis dit interview aan het uitwerken ben, gaat de telefoon. Andrea. Ze leest een collumn van Twan Huys aan mij voor uit een tijdschrift dat ze bij thuiskomst op de mat heeft zien liggen. Het gaat over de kredietcrisis. In zijn column haalt Twan Huys herinneringen op aan een boekje dat hij op de rommelmarkt kocht. Het heet Cheer Up! Better times ahead en is gepubliceerd in 1932, geschreven door Roger W. Babson. Het boekje schijnt te besluiten met het wijze advies: “ Het fundament voor een fortuin wordt niet gelegd tijdens de blauwe lucht van de welvaart, maar in het zompige moeras van een depressie”. Andrea heeft met het voorlezen duidelijk de bedoeling mij gerust te stellen. Het is haar weer gelukt.